Flow&Go 2014: Zuid Afrika


Flow&GoZes Flow&Go-collega’s gaan naar Zuidelijk Afrika. Doel: Empowering Communities, enabling them to transform autonomously problem solving ideas into entrepeneurial initiatives . We support both profit and non-profit entrepeneurships based on planet, people and sustainibility principles.

2014: Phuthadithjaba, South Africa

Ons initiële plan bestaat uit een driedaagse seminar voor werkers uit de townships. We gaan uit van een seminar waar ook de avonden mee gemoeid zijn. Vlak voor aanvang blijkt dat het alleen om bijeenkomsten overdag gaat. Maar elk nadeel heeft zijn voordeel: het is ons gelukt om tijdens de avonden workshops te geven voor studenten van de Universiteit van de Vrijstaat. Daarnaast hebben we ook grote bewondering voor de flexibiliteit van de Qwaqwa universiteit, zou het in Nederland ook gelukt zijn om op zo’n korte termijn workshops voor studenten te faciliteren?

Hieronder korte persoonlijke impressies van onze ervaringen in 2014.

Geert Kamps

GoedGeert
Ik heb genoten van het proces om elkaar goed te leren kennen in het voortraject van ca. 9 maanden. Samen de 3-daagse voorbereiden, samen onze netwerken inzetten om alles te regelen om in Zuid-Afrika goed beslagen ten ijs te komen. Dat hebben we goed uitgevoerd en gestructureerd tijd in gestopt.

Boeiend
Toen onderweg naar Phuthaditjhaba bleek dat de pastors vier dagen voor het seminar nog niet uitgenodigd bleken te zijn, ontstond een boeiend proces: geloofden wij erin dat wij voor ‘niets’ 10.000 km gereisd hadden, of durfden wij te vertrouwen op onze partners en onze goede relatie met hen? Dit werd nog eens herhaald toen wij op de University of the Freestate in QuaQua aankwamen: onze komst werd de eerste minuten zeer terughoudend ontvangen. Toen wij met z’n 6-en vol passie en vuur vertelden waarom wij gekomen waren en wat onze plannen waren, sloeg de sfeer om en gingen letterlijk alle deuren open.  

Leerzaam
Door met 5 bevlogen vak-collega’s op pad te gaan kreeg ik ‘gratis’ een spiegel: waarom ben ik mee? Wat zijn dan mijn unieke talenten die in deze groep zó van pas komen? De avond voor het 3-daagse seminar deelden wij met elkaar onze angsten: hoe we wel niet opkeken tegen elkaar, de één nog meer dan de ander. Voor mij: “wat zien jullie mij dan doen? Hoe ga ik dat dan fixen, mijn topsport en hypnose ervaring zo overbrengen zodat zij geïnspireerd raken?”  Door het delen ging niet zozeer de podiumvrees weg, maar het was wel handelbaar geworden.

Fascinerend
Het naar buiten gaan met de grote groep pastors in busjes en een bus was prachtig. Het is zo’n natuurlijke parallel met wat ik samen met Xander met Windeffect doe: mensen samen met elkaar buiten laten ‘spelen’. Laten ontdekken hoe mooi onze natuur is. En ik ging inzien dat wij in Nederland net als de mensen daar, niet zien op welk prachtig goud wij zitten. Bij hen het Golden Gate Nationaal Park dat letterlijk achter de heuvel ligt van één van de armste steden van Zuid-Afrika. Een heuvel die ik zelf op een ochtend al rennend ben opgelopen. Genietend van het fascinerende uitzicht heb ik daar met de opkomende zon in mijn gezicht gemediteerd.

Ontroerend
Niet onze kennis of wijsheid, niet onze goede intentie, noch onze talenten gaven de doorslag. Het openlijk delen van onze eigen kwetsbaarheid, het met tranen laten zien van onze eigen trauma’s zorgde voor een verbroedering die het contrast tussen onze huidskleuren met warmte liet samensmelten. Nu ik het opschrijf raakt het mij weer: toen wij de avond van die dag weer in de lange rijen bij de supermarkt stonden, keek niemand nog naar ons om en wij voelden ons op ons gemak. Gewoon: 6 blanke mensen bij rij 22 van 24 kassa’s met verder alleen donkere mensen. In deze wereld wil ik leven!


Speechen (als Obama) en Hypnose (Nicole van der Ouw over Geert Kamps)

Nicole van der Ouw

Nicole van der Ouw

Terugdenkend aan ons avontuur in Afrika komen er vele beelden, geuren en gevoelens naar boven. Een beeld waar ik hier vaak over vertel, omdat we er hier in Nederland zo veel van zouden kunnen leren, is het beeld van de excursie naar het Nationale Park.

NicoleJong en oud, vitaal en minder vitaal, iedereen wilde mee op excursie. Er hing een soort schoolreisjessfeer in de groep. We zouden naar het prachtige nationale park Golden Gate gaan dat daar om de hoek ligt. Velen waren er nog nooit geweest. Als je er woont besef je vaak niet hoe mooi het er is. In het park zouden we naar een grot lopen waar hele oude bosjesmannentekeningen waren. Op daar een oefening te doen om je te verbinden met je roots en je bewust te worden van de hulpbronnen die er in de historie liggen.

Voor ons reed de auto van de twee gidsen. Daarachter wij met onze gehuurde 10-persoons auto. En daarachter de bus met met de deelnemers aan de conferentie die we daar verzorgden. Op een gegeven moment was de bus uit het oog verdwenen. Hij bleek panne te hebben. Wij dachten direct: ‘O jee, die zitten in de bus te mopperen dat het slecht geregeld is’ (een erg Hollandse gedachte, bleek later). Wij verzonnen direct plan B: we zouden met onze auto heen en weer gaan rijden om iedereen naar de plek van bestemming te krijgen. Toen we het plan begonnen uit te voeren, zagen we een plukje mensen over de heuvel aan komen lopen. Wij dachten: ‘dat zijn de jongemannen, die te ongeduldig zijn om te wachten’ . Maar nee hoor!

Groepje na groepje kwam over de heuvel. Het leek de uittocht uit Egypte wel daar in dat prachtige landschap! En niemand chagrijnig! Nog steeds hing er de schoolreisjessfeer. We liepen met de groepjes op naar de plek van bestemming. En niet iedereen liep even makkelijk. Dus ik vroeg op een gegeven moment aan een wat oudere dame: ‘Gaat het wel?’ Ze antwoordde: ‘Ja hoor! En anders zing ik gewoon een liedje’. Als we dat hier nou ook eens zouden gaan doen als het even tegen zit! Gewoon gaan lopen en een liedje zingen.


Regie en Authenticiteit (Geert Kamps over Nicole van der Ouw)

Gerard Vonk

Gerard (2)Flow & Go in Zuid-Afrika, april 2014. Het is alweer bijna 2 jaar geleden, maar de ervaringen staan me nog helder voor de geest. Twee weken met de intensiteit van de brandende zon: felle kleuren, licht en vooral hartverwarmend! Een keuze maken tussen al die mooie momenten? Wat een onmogelijke klus, deze waaier aan impressies, deze wondermooie tijd! Ik til er graag drie ervaringen uit.

Mijn eerste schat uit de schatkist is de wijze van elkaar begroeten. Niet simpel een handdruk, maar het liefst een echte berenhug. En dat elke dag opnieuw: je houdt elkaar stevig vast, kijkt elkaar diep in de ogen en geeft elkaar een welgemeend compliment; ‘fijn dat je er bent, wat heb ik gisteren genoten van die uitspraak’. De begroeting is geen sleetse routine, maar een echte en intense ont-moeting. Een gestold stukje tijd waarin haast en komende taken, gisteren en morgen overboord gezet worden en waarin alleen de aandacht voor de ander telt. Mindfullness als praktijk van elke dag!

Gerard (1)De tweede juweel is de beleving van muziek. In alle culturen is muziek een belangrijke uiting maar in Zuid-Afrika staat muziek écht duidelijk op de voorgrond. Samen zingen en samen dansen zijn ongelofelijk belangrijk en ook hier geldt weer dat er ruim de tijd voor genomen wordt. Bijna elke sessie die we hadden begon met een gezamenlijk lied en als de kans zich ook maar eventjes aandient wordt er samen gedanst. Zelden heb ik me zo verbonden gevoeld!

En dan tot slot een herinnering van heel andere aard, maar ook nu weer een herinnering die me diep heeft geraakt. In een sessies met studenten hoorde ik het volgende verhaal van een van de vrouwelijke studenten: “het is prachtig – zeker voor vrouwen – om de kans te krijgen om te mogen studeren, er zijn niet al te veel plaatsen, je voelt je echt bevoorrecht! Maar tegelijkertijd spelen er ook ander aspecten mee: voor de hele familie, vader en moeder, broertjes en zusjes, soms zelfs de grootouders en ooms en tantes is een kind dat gaat studeren de kans op een beter leven, een kind dat gaat studeren brengt een betere toekomst in het verschiet”.

Maar . . . studeren is nog lang geen kans op werk! Slechts 20% van de afgestudeerde studenten krijgt een baan. Daarom brengt studeren voor veel studenten ook een loodzware taak met zich mee: niet alleen een prachtige kans op individuele (zelf)ontplooiiing, maar ook een zware verantwoordelijkheid op je schouders voor het welzijn van je hele familie! En er dan toch vol voor gaan, je volledig in de studie gooien, wat een power indrukwekkend!


Muzikale ‘White Lion’ (Anne Heleen Bijl over Gerard Vonk)

Sjoerd de Vries

Sjoerd de Vries

In mijn gedachten zingen mannen en vrouwen die net uren achter in pick-up trucks zaten voor ze bij ons in de trainingsruimte arriveerden van de universiteit van Free State. Even zingen en dansen, lekker je stijve spieren losmaken en in de stemming komen. Na een uur was iedereen uitgebreid begroet en waren de spieren en de kelen weer los.

Samen met vijf vrienden van de stichting Flow & Go werk ik gratis als trainer twee weken in Zuid Afrika voor mensen die veel doen voor hun omgeving en die onze cursussen niet zouden kunnen betalen. Sterke, mooie, slimme, bewogen en betrokken mensen die gemeenschappen in de Townships leiden. “Burgemeesters” zonder de infrastructuur die wij kennen. Kortom leiders waar we een hoop van kunnen leren.  De eerste dag werkten we aan het ontmoeten en aan manieren waarop mensen op een andere manier naar het zelfde leren kijken.

De hele dag horen we waarderende geluiden en aanmoedigingen om vooral meer te geven. Van veel van al dat nieuwe moet je lachen en dat schept een band. Als je durft te giechelen dan durf je ook je minder sterke dingen te delen.’s Nachts dacht ik na over de volgende dag die ik zou starten. Wat ik wilde was praten over de effecten van onderdrukking maar ik vond niet dat ik het recht had om dat zo maar hun geleden onderdrukking aan te snijden.

SjoerdNa het dansen de volgende morgen ging ik voor de groep staan en legde ik uit dat ik van een getraumatiseerd land kwam Een land die de tweede wereldoorlog had meegemaakt. Net zoals vele landen hadden we de keuze om er wel of niet over te praten, en wij in Nederland kozen ervoor om er niet over te praten. Hierdoor ontstond er een generatiekloof tussen generaties die elkaar niet goed verstonden. De zaal reageerde herkennend. Als voorbeeld stelde ik een Nederlandse mevrouw in de ruimte op die de oorlogsgeneratie representeerde met daarachter een persoon die de oorlog representeerde. Voor deze twee stelde ik een Nederlander op van de na-oorlogse generatie en vroeg hem wat hij van de vrouw met de oorlog achter haar vond. Hij zei: ik ken ze wel maar tegelijkertijd ook niet omdat ik weinig weet heb van haar verleden omdat ze hierover weinig of niet praten. De vrouw zei dat ze het erg vond omdat te horen en dat ze er niet over kon praten. Ook dit herkende de zaal volmondig. Vervolgens vroeg ik de persoon die de oorlog representeerde om achter de vrouw weg te komen en of ze midden in het publiek wilde gaan staan links van de vrouw. Aan de man vroeg ik of hij tegen de oorlog het volgende wilde zeggen. Jij blijft altijd een onderdeel van mijn familie- en landsgeschiedenis.

Na dat hij dat gedaan had vroeg ik hem de vrouw weer aan te kijken en vroeg of dit enig verschil maakte. Hij vertelde dat hij nu een vrouw zag die wellicht ook van aardbeienjam hield, kapotte knieën had gehad als kind van het rolschaatsen en die waarschijnlijk vroeger ook verkering had gehad. Met haar kan ik mij waarschijnlijk wél verhouden. Dit maakte de vrouw blij. Een man in de zaal die aandachtig had gekeken stond op en zei. Ik dacht dat wij alleen apartheid hadden maar je laat zien dat we het hebben over de effecten van onderdrukking en dat die universeel zijn. Dat, als ik mijn apartheid op een andere plek zou zetten ik ook met mijn kleinkinderen en kinderen zou kunnen praten. Dank u daarvoor zei hij en ging zitten in het nu luid pratende publiek.

Na een kort moment vroeg iemand in de zaal: hoe ga jij dan om met heling, met het verzachten en helen van de pijn? Als antwoord stelde ik drie Nederlandse vrouwen en drie Nederlandse vrouwen op in rijen tegen over elkaar en ik vroeg de mannen te kijken naar de vrouwen. Deze vrouwen vertelde ik zijn de dochters en kleindochters van vrouwen die de oorlog hadden meegemaakt. Veel van de oorlog was zonder taal door gedruppeld in deze vrouwen. Deze vrouwen hebben veel zaken zelf uit moeten zoeken: nieuwe vormen van relaties, nieuwe vormen van opvoeding, nieuwe vormen van werk en de meesten hebben een probleem om hun pensioen te halen. En ik vroeg: mannen toon je respect voor deze vrouwen, en de mannen bogen diep en respectvol voor de vrouwen.

Zowel de vrouwen als ook het publiek reageerde aangedaan. Vrouwen, vroeg ik. Kijk naar deze mannen. Deze mannen zijn zoons en kleinzonen van mannen die de oorlog hebben meegemaakt en die er niet over spraken. Ook bij deze mannen is woorden loos de oorlog in hun vezels gekomen. En ook zij moesten nieuwe vormen van samenleven uitzoeken net zoals nieuwe vormen van opvoeding en nieuwe vormen van werk. Ook halen velen niet hun pensioen op hun werk. Vrouwen toon je respect. En de vrouwen bogen. Tranen biggelden over de wangen van de mannen en de emoties in de zaal liepen ook hoog op. Opeens begonnen mannen en vrouwen uit de zaal te vertellen over wat ze tijdens de oorlog en tijdens de apartheid hadden meegemaakt. We besloten alle ruimte te geven om deze kennis te delen, te huggen en te zingen.

Na drie kwartier vroegen deelnemers. Kunt  deze oefening ook met ons, Zuid Afrikaners, doen? Als reactie zei ik dat ik dat graag wilde doen en dat ik deze oefening net binnenshuis had laten zien. In het midden van de campus is een amfitheater waar nu studenten hun broodje opeten tussen de middag. Is het goed om het daar met jullie uit te voeren? En ze stemden toe. Even later zagen we lange slierten met mannen en lange slierten van vrouwen tegen over elkaar staan in het amfitheater met broodjes etende jongeren op de tribunes daar om heen.

Met luide stem vroeg ik de mannen om naar de vrouwen te kijken. Vrouwen die de apartheid hadden meegemaakt en nog meemaakten, vrouwen die vaak duizenden kilometers van familie en vriendinnen een toekomst zochten in de Townships, Die vaak niet wisten waar de mannen waren, op zoek naar werk. Vrouwen die voor hun kinderen zorgden en elk werk aanpakten. Mannen toon je respect. En de enorme sliert van mannen bogen diep voor de vrouwen. En het werd stil in het amfitheater. Nog nooit hadden studenten hun mannen zo zien buigen. Onze mannen buigen nooit!

Vervolgens vroeg ik de vrouwen te kijken naar de mannen. De mannen die geleden hadden en nog vaak leden onder apartheid, die niet konden praten over het geweld, die moeite hadden om werk te vinden voor vrouw en kinderen, die moeite hadden om een toekomst voor hun kinderen te realiseren. Die ook duizenden kilometers van familie en vrienden waren. Ik vroeg de vrouwen naar de mannen te kijken en om hun respect te tonen. En de vrouwen bogen in dat amfitheater. Studenten wisten dat de mannen uit hun gemeenschappen niet bogen, maar hun vrouwen al helemaal niet. En de mannen reageerden diep geroerd. Daarna stapte een man of vrouw uit hun rij en vertelde wat hij of zij nu kwijt moest. En daarna boog de rij aan de overkant. Mijn tolk vertaalde niet meer en we bleven kijken totdat het voor iedereen klaar was. Daarna vertrokken de mannen en vrouwen in slierten naar de eetzaal. De mannen lieten de vrouwen voorgaan. En er werd veel gesproken over wat hun geraakt had en wat dat hun deed. Ook werd er veel gesproken over wat ze hadden meegemaakt.

’s Avonds vroegen de studenten of ze ook zo’n opstelling of oefening mee mochten maken. Tijdens deze oefening zei een jonge vrouw tegen mij dat ze niet zou buigen. Ik vertelde haar dat ik dat respecteerde en dat ik vroeger, voor dat ik kennis hiervan had, nog niet voor de koningin zou buigen. Vervolgens zei een andere jongere vrouw tegen deze vrouw: Ik respecteer waarom jij niet buigt maar ik wil je wel graag vertellen waarom ik straks wel ga buigen.

’s Nachts reden we met ons busje naar onze slaapplek. Alle zes waren we bewust dat we iets heel bijzonders hadden meegemaakt.


 Systemisch werk (Marcel van der Pol over Sjoerd de Vries)

Marcel van der Pol

Zuid-Afrika 2014: afwisselend stad (vnl. Phuthaditjhaba) en natuur (vnl. Golden Gate Park). In de stad zijn we stevig aan het werk geweest voor het Mtiririko-project. In het park hebben we ademloos van de natuur in al haar variaties genoten. Tafelvormige bergen en uitgestrekte vlakten met overal grote grazers, van blesbokken tot waterbuffels. Wifi blijkt verdampt. De vondst van Khoisan rotstekeningen, na uren “hiking” door de wildernis, is een uitstekende compensatie. Afrika heeft zich genesteld in mijn hart.

Denkramen: dwingend of dansend?
Als gasten van de Universiteit in Phuthaditjhaba (Qwaqwa-campus) zijn wij samen en tegelijk op onze geheel eigen wijzen aan de slag gegaan: overdag vooral met een oudere generatie, ’s avonds met de jeugd. Het meest intrigerende van werken in een ander deel van de wereld is dat verwachting en werkelijkheid steeds weer elkaar opnieuw moeten begroetten. Hoe goed je ook voorbereidt, in de praktijk word je steeds weer met dezelfde vragen geconfronteerd. Hoe lukt het je vooraf je eigen denkraam reeds zo te verruimen, dat je de mensen daar echt kunt verstaan? Hoe voorkom je dat je je Europese denkbeelden voortdurend superponeert op de actualiteit waarin je werkt?
Aan onze kant is er zóveel bevlogenheid om kennis, ideeën en technieken te gaan uitdelen! Dan lijkt het alsof je slechts ieders specialisme en passie maar hoeft te verzamelen, om alles in mindmaps en op flaps te  presenteren en vervolgens toe te passen. De praktijk blijkt echter toch steeds weer zeker dynamischer, anders en mooier te zijn: uitdelen wordt uitwisselen.

Marcel (3)
Twee generaties

Op één dag werken met meer generaties, dan merk je pas weer hoe verschillend dat kan zijn.

Pastors
Overdag werken met pastors. Vooral ouderen. Mannen en vrouwen. Gedreven om vaak in hun eigen huizen in de townships  kerkdiensten te organiseren en te begeleiden. Mogelijkheid van een kerkgebouw is er vaak ook niet. Stap voor stap zijn we op weg gegaan om gebaande paden te verlaten en vanuit wisselende perspectieven naar de (vaak rauwe) werkelijkheid te kijken. In mijn hersenhoos-workshop stond de vraag centraal, wat de zin van “preaching the gospel” is, als de honger te groot is om echt te luisteren? Dat betekent een intrigerende zoektocht naar hoe je steeds weer genoeg voedsel kunt organiseren voor een “sunday breakfast in church”!  Because… “thén they will stay and listen!”

Marcel (1a)

Studenten
En dan ’s avonds. Jonge studenten. Vrijwillig gekomen. “Eager to learn” nog een of twee stappen en dan passeren ze de “treshold” tussen universiteit en maatschappij. Met risico’s van 40% / 80% werkloosheid. In mijn workshop heb ik ze gevraagd of ze het zouden aandurven met verhaal/theatertechnieken “to step into, to experience the unknown”. No holding back! Prachtig paradoxtheater. Studenten genoeg. Wie geen theater wilde ging met power en stilte de djembé (trommel) gebruiken om gedroomde toekomst te verkennen. Of had het lef systemisch verleden en ongewisse toekomst te verbinden. Twee generaties. Twee perspectieven op leven en samenleving. Elk vraagt om een eigen aanpak, een eigen ontmoeting.

Dialoogtheater
Marcel (2)Ik zelf wilde nog graag een keer hier “At the Playground” spelen. Dit is een van de verschillende dialoogvoorstellingen die ik graag professioneel gebruik bij conflicten, bij organisatieveranderingen en het vergroten van denkramen bij mens en organisatie. “At the Playground” is gebaseerd op een fabel over de hardnekkigheid van apartheid. Instemmende geluiden uit de zaal met vooral pastors gaven aan, dat iedereen begreep dat wij als ouders zeker onze verantwoordelijkheid hebben in hoeverre bepaalde patronen in stand worden gehouden. Denk je maar eens in hoe je als ouder reageert, wanneer de kinderen thuis komen en de hun verhalen over de afgelopen dag vertellen… vooral als het ongewone verhalen zijn… verhalen van eerste-keer-gebeurtenissen en nieuwe ontdekkingen. Onze reactie als ouder geeft deze gebeurtenissen en ontdekkingen betekenis. Bevestigen we dan bestaande patronen of geven we ruimte aan nieuwe inzichten? Onze verantwoordelijkheid als ouders…

Vloeibare verhalen
De meeste pastors, met wie wij overdag werken,  spreken hun eigen taal (Sesoetoe)  beter dan Engels of Afrikaans. Kortom een tolk verschijnt. Oefeningen worden uitgebreid uitgelegd. Verwarring ontstaat. Lachen volgt. Voor elke “Dutch sentence” heb je zo’n vier zinnen in het Sesoetoe nodig. Dat vertraagt wat je wilt zeggen! Ontspan! Wacht rustig af en geniet dan van twéé keer reacties.

Ale met al zijn wij met elkaar twee weken lang stevig aan de slag gegaan. Misschien niet alleen met allemaal leuke door ons meegebrachte kennis, inzichten en technieken, maar zeker ook met verrassende ontmoetingen, goede gesprekken en prachtige vergezichten. Kortom: ik heb weer veel geleerd over het leven daar om te gebruiken hier.


Dialoogvoorstellingen (Sjoerd de Vries over Marcel van der Pol)

Anne Heleen Bijl

Het begon met een heus visioen in 2012 in QwaQwa waar ik aan het werk was met met communityleaders samen mijn dochter. Ik “zag” een driedaags seminar, een gebouw en 5 mensen uit Groningen . Onmogelijk om te realiseren dacht ik meteen, maar mijn opdrachtgever uit Bloemfontein Gerhard Botha zei: “Ik geef jou mijn 3 daags seminar in 2014 cadeau , vul het maar in met jouw mensen”.

AnneHeleenTerug in Groningen zeiden alle 5 meteen ja en richtten we de Flow & Go Foundation op. We gingen voorbereiden en gaven lunchtrainingen om geld in te zamelen. En zo werd het visioen werkelijkheid van A tot Z. De reis werd een mijlpaal in ons leven. Voor mij heel duidelijk het besef een levensdoel bereikt te hebben. Tijdens het seminar gebeurden prachtige dingen en werden problemen aangepakt en opgelost vanuit heel nieuwe perspectieven. Gelijkheid ,broederschap en creativiteit waren trefwoorden.

In de avonduren werkten we met de studenten, we maakten muziek met hen, losten dilemma’s op door theatervormen, ze leerden speechen als Obama en kansen te zien voor ondernemerschap.

Ook in Bloemfontein bezochten we mijn vorige projecten, o.a. het wijkcentrum heel creatief opgericht door Zack Pienaar, die kans zag alle bewoners in de kleurlingentownship te betrekken en mee te laten bouwen . Geert genoot van een vroege fietstocht met hem van 50 km nog voor ons ontbijt. Met Zack gaan we in april 2016 weer aan de slag, maar nu in Namibië. Zo wordt het verhaal vervolgd en past de naam Flow & Go helemaal bij de beweging!


Verder dromen dan je durft (Gerard Vonk over Anne Heleen Bijl)

Werk & Natuurfilmpjes:Phutadithjaba & Golden Gate National Park


Phutadithjaba: Empowering the Community

Gepubliceerd op YouTube. Camera: Marcel van der Pol

Phutadithjaba: Applying Dialogue Theatre (Pastors)

Gepubliceerd op YouTube. Camera: Gerard Vonk

Phutadithjaba: Student Ambitions

Gepubliceerd op YouTube. Camera: Marcel van der Pol

Phutadithjaba: Applying Paradox Theatre (Students)

Gepubliceerd op YouTube. Camera: Marcel van der Pol

Golden Gate: Looking for Rock Art

Gepubliceerd op YouTube. Camera: Marcel van der Pol

Bekijk ook de foto’s